jeugdboek

Botje is gemaakt door zo'n typische uitvinder: Appie, met een enorme bos warrig grijs haar. Als een boze Rus op het spoor is van zijn bijzondere uitvinding, brengt hij haar tijdelijk onder bij Bibi, een meisje dat hem opviel omdat ze de voorleeswedstrijd won. Bibi vindt de robot in een

Dictaturen en gewelddadige regimes zijn een gewild thema in de jeugdliteratuur. Met als uitschieter natuurlijk de succesvolle trilogie De Hongerspelen en recent publiceerde Floortje Zwigtman het eerste deel van een drietal boeken over een totalitair bewind. Het is de kunst om zo'n tirannie geloofwaardig neer te zetten en daar slaagt

Bruno wordt een superheld is in 2013 uitgeroepen tot het beste Noorse kinderboek van het jaar en is er nu in een Nederlandse vertaling van Edward van de Vendel. Het is een (voor)leesboek voor kinderen vanaf 8 jaar en ook erg geschikt voor jongens (een vermelding waard omdat dat soort

Zelden is een cover zo raak. We zien twee getekende personen op de rug, het snoer van hun koptelefoons loopt via het & teken van de één naar de ander. Zij heeft een grote bos rode krullen, hij kort geknipt zwart haar. Ze zijn met elkaar verbonden, dat is duidelijk,

'Kennis is nooit gevaarlijk. Níét weten, dát is gevaarlijk. De Kerk...die vreselijke Kerk wil mensen dom houden. Achterlijk! Zelfs ten koste van de waarheid...omdat ze bang is haar macht kwijt te raken.' De arts Zacharias Kroonsz windt er geen doekjes om, hij is niet bang en gaat zijn eigen weg.

Robin Corbee viel op met haar columns die werden gebundeld in Het leven is fanspastisch. Een roman schrijven is van een andere orde maar de uitgeverij durfde het met haar aan en maakte er een mooie uitgave met een prachtige cover van. Robin Corbee doet een dappere poging met een

'Toen we elf waren, veranderde er van alles. Ik bedoel: Fiebie veranderde. Ze werd rustiger. Ze huilde minder en zeurde niet meer de hele tijd. Ze bleef natuurlijk wel een meisje, daar was niks tegen te beginnen.' Bas en zijn nichtje Fiebie raken steeds meer op elkaar gesteld en dat

Stripachtige ilustraties in kinderboeken zijn een trend en Kathleen Vereecken en Eva Mouton dachten: dat kunnen wij ook. Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders lijkt een reactie op de enorm populaire Het leven van een loser-reeks en als zodanig een geslaagde variant: slimmer, inhoudelijker en grappiger. Maar uiteindelijk

De foto op de voorkant is raak getroffen. Een jongetje dat een spiedende blik door het raam werpt. Het is een passage uit het boek waarin een jongetje in het vervallen huis naar binnen kijkt, maar het refereert ook direct aan Quentin Bell, de schrijver die opgroeide in Charleston. Het

Arthur legt het aan het einde van het boek op deze manier aan zijn vriendinnetje Lily uit. 'Kluivers zijn...menshonden. We zien eruit als een mens maar hebben de instincten van een hond. We zijn mens en een klein beetje hond.' Het is bijzonder dat Arthur dit opbiecht want het gaat