Camping Beppe van Inge Besaris, illustraties Donna Kroese, Lemniscaat, 10+
Deze recensie stond op 24 juli 2026 in de Leeuwarder Courant en op 25 juli in het Friesch Dagblad
Een oma die woorden gebruikt als leaf, harrejakkes, blikstjinder en nuvere. Biko is er helemaal aan gewend dat zijn beppe haar Nederlands doorspekt met Friese termen. Hij begrijpt het prima als ze zegt dat ze grutsk op hem is of dat de tiid gjin skoft hâld. Soms kan hij er geen wijs uit worden, bijvoorbeeld als ‘der een skip mei soere appels oan komt’. Ze zal wel niet letterlijk een schip met zure appels bedoelen. Beppe legt uit dat er een zware storm op komst is. Af en toe gaat beppe helemaal los in het Fries, vooral als ze boos is. ‘De glûperd hat it al hielendal in de holle’, zegt ze dan.
Inge Besaris weet hoe het is als mensen afwisselend Nederlands en Fries tegen je praten. Ze verhuisde tien jaar geleden vanuit de Randstad naar IJlst om samen met haar echtgenoot muzikale en theaterprojecten op te starten. In haar vierde kinderboek Camping Beppe voert ze voor het eerst Friesland op. Besaris speelt met het gegeven dat beide talen door elkaar gebruikt worden en in de context vaak prima zijn te verstaan. Voor de volledigheid is achterin Beppes Friese Woordenlijst opgenomen zodat maar duidelijk is wat een tût betekent. Die staat steevast onder de brieven die Biko van zijn moeder krijgt. Zij is op een permanente wereldreis in een minibusje. “Ze maakt zich zoveel zorgen over de wereld dat ze geen tijd heeft om voor mij te zorgen.” Biko vindt het niet erg want hij heeft beppe. Hij groeit op op haar camping op een een Waddeneiland dat verdacht veel weg heeft van Terschelling. Zijn pake is overleden en zijn Keniaanse vader heeft hij nooit ontmoet.
Een camping is meestal een dankbaar decor voor een kinderboek. Een mini-samenleving waarin campinggasten van allerlei pluimage dicht op elkaar leven. Dat levert automatisch spanning en irritatie op, maar ook saamhorigheid en plezier. Sommige gasten komen iedere zomer terug en Biko weet wel ongeveer hoe ze zijn. Veeleisend en bemoeizuchtig of juist heel relaxed en behulpzaam. Biko helpt zijn beppe de hele zomer met allerlei klusjes, samen met de buurjongen. Dat is de zoon van een wethouder die snode plannen met de camping blijkt te hebben. Hij wil er een luxe resort van maken en probeert beppe in een kwaad daglicht te stellen.
Besaris maakt er een vrolijk en zomers maar ook behoorlijk plat en voorspelbaar avontuur van dat zich prima leent voor een kinderfilm met een goede afloop. De personages zijn zo sterk aangezet dat ze een soort wandelende karikaturen zijn. De wethouder als kwade genius, een perfectionistische vader die gootjes rond de tent graaft, een hippie-moeder die van haar vouwwagen een bloemetjesparadijs maakt en de ruziënde ooms van Biko die elkaar letterlijk met de koekenpan achterna zitten. Je ziet het allemaal zo voor je. Dat is lekker laagdrempelig en geestig maar het laat ook weinig aan de verbeelding over. De glansrol van Foppe de haan (met de schorste kukel van Nederland) past helemaal in dit plaatje.
De persoonlijke verhaallijn rond Biko, zijn mem en beppe is wel overtuigend neergezet. Natuurlijk mist hij haar, maar de brieven maken veel goed en beppe legt uit waar de onrust van haar dochter vandaan komt. Het is beter zo, er wordt niet al te ingewikkeld over gedaan en dat heeft best iets verfrissends. De lezer begrijpt wel dat Biko het hartstikke naar zijn zin heeft op Camping Beppe. Met al die ruimte en vrienden, en de avonturen komen zomaar aangewaaid. En zijn beppe is een hartstikke leuk mens dat er geen doekjes om windt. Ze is hartelijk en gastvrij maar overduidelijk de baas. Je hebt een slechte aan beppe als je met haar gaat sollen. Dan gaat ze zonder dat ze het doorheeft Fries praten en zegt dingen als “fuort jimme, elkenien dy’t hjir neat te sykje hat, nei bûten.” En het gekke is, merkt Biko, iedereen begrijpt haar.
