Anne van het Groene Huis – een graphic novel, gebaseerd op het boek van L. M. Montgomery, tekst Mariah Marsden, illustraties Breena Thummler, vertaling Hannie Tijman, Karmijn, 10+
Deze recensie stond op zaterdag 24 januari 2026 in het Friesch Dagblad
Het was al een voorzichtige trend: graphic novels die zijn gebaseerd op romans Het gebeurt ook steeds vaker met kinderboeken. Dick Matena, die dit voorjaar overleed, ‘verstripte’ naast De Avonden bijvoorbeeld ook de boeken over Dik Trom , Kruimeltje. En recent zijn er meer voorbeelden: Lord of the Flies, Het Achterhuis en 67 seconden van de invloedrijke Amerikaanse schrijver Jason Reynolds.
Een graphic novel heeft kenmerken van een stripboek, maar is meer een beeldroman. Het kan een mooie toevoeging zijn bij een bestaand boek of juist een opstap naar het echte boek. Anne van het Groene Huis van Lucy Maud Montgomery uit 1908 is als klassieker een lievelingsboek van velen. Uitgeverij Karmijn gaf de afgelopen jaren de eerste vier van de acht delen in een nieuwe vertaling uit, waardoor Anne weer fris en springlevend is. Dezelfde uitgeverij brengt nu de in het buitenland veelvuldig geprezen graphic novel over Anne uit, die vier jaar geleden in het Engels verscheen. Daar mogen we blij om zijn. Wie het boek kent, zal er van smullen. Andersom zal het aanzetten tot nieuwsgierigheid naar de roman. Al kan deze uitgave prima op zichzelf staan.
Het verhaal in het kort voor wie er niet mee bekend is. Het weesmeisje Anne wordt geadopteerd door Marilla en Matthew die eigenlijk hadden gerekend op een jongen als hulp op hun boerderij waar ze als broer en zus samenwonen. Anne is meteen verliefd op het Groene Huis, maar de huisgenoten moeten aan elkaar wennen. Vooral de behoudende Marilla ergert zich groen en geel aan het in haar ogen vrijpostige en vaak onhandige kind. Haar broer is daarentegen wel gecharmeerd van Anne die leven in de brouwerij brengt. Anne met een E, zoals ze zichzelf noemt, heeft nogal een temperament, of zoals in het boek staat ‘sterke emoties.’ Ze is heel direct en schakelt binnen korte tijd van enthousiast, wat bij Anne euforie betekent, naar somber, wat bij Anne hopeloosheid inhoudt.
Een psychiater zou er wel raad mee weten maar het gedrag van Anne wordt niet geproblematiseerd. De pieken en dalen zijn te overzien en vallen in de categorie ‘never a dull moment’. Het maakt Anne tot wie ze is: grappig, energiek en onvoorspelbaar en dat is maakt haar leuk. Het is een combinatie van fantasie, bravoure en onhandigheid waarmee ze mensen charmeert en soms tegen zich in het harnas jaagt. Bijvoorbeeld als ze de moeder van haar beste vriendin per ongeluk bessenwijn in plaats van frambozensap inschenkt. Natuurlijk kukelt ze ook een keer van het dak, maar het deert haar uiteindelijk nauwelijks. Het verhaal gaat dat Astrid Lindgren haar ‘Pippi Langkous’ heeft gebaseerd op deze historische Anne met identiek rood haar.
Anne van het Groene Huis is eigenlijk een klassieke coming of age roman. Er wordt een jongen verliefd op Anne, waar ze aanvankelijk niks van moet weten. En ze is genoodzaakt om over haar toekomst na te denken. Gaat ze studeren of blijft ze in het Groene Huis wonen? Marilla kan er uiteindelijk niet omheen dat ze Anne gaat waarderen, een lief lijntje in het verhaal.
Als graphic novel is het boek vrij conventioneel, wat niet zo gek is voor een boek uit het begin van de vorige eeuw. De illustrator blijft trouw aan het klassieke karakter van het verhaal. Het zijn tekeningen binnen de kaders, afgezien van enkele spreads. Toch heeft het iets uitbundigs door de vrolijke stuwing in de prenten. Heel veel plaatjes zijn tekstloos waardoor het verhaal zichzelf vertelt. Alleen de ogen van alle personages zijn merkwaardige holletjes waardoor ze niet de expressiviteit krijgen die had gekund. Verder roept dit beeldverhaal over een van de oermeisjes uit de jeugdliteratuur, alleen maar goede gevoelens op.
