‘Een meisje zo klein als een muis. Een verhaal uit Norendië’ van Kate DiCamillo, illustraties Sophie Blackall, vertaling Harry Pallemans, Lannoo, 10+
Een schoenmaker vindt in de neus van een oude laars een klein kind. Hij is direct verliefd op het meisje dat hij als zijn dochter beschouwt en de naam Evangeline geeft. Zijn vrouw moet er niks van hebben, maar de schoenmaker neemt haar dagelijks mee naar zijn werkplaats waar ze vanaf de werkbank toekijkt. Dat verandert niet, want Evangeline groeit niet en blijft zo klein als een muis.
Het bijzondere meisje doet zijn oude verlangen naar de zee herleven. De schoenmaker is vooral bang om haar kwijt te raken en natuurlijk gebeurt dat, door toedoen van zijn sluwe echtgenote. Zij vindt het maar niks dat zijn malle idee om naar de zee te gaan, weer heeft postgevat.
Een meisje zo klein als een muis is het derde deel in de serie met verhalen uit Norendië (na De poppen van Spelhorst en Hotel Balazar). Nog meer dan de vorige boeken is dit een sprookje en wederom net zo goed geschreven. Stilistisch is dit misschien wel de beste van de drie. DiCamillo schrijft betoverend over de relatie tussen het meisje en haar nieuwe vader. De afwisseling van dromerige zinnen en avontuurlijke episodes, liedteksten en vervreemdende dialogen heeft een magische uitwerking. Het verhaal roept een gevoel van weemoed op, gevoed door de illustraties.
Een boek over anders zijn, moedig zijn en je dromen blijven najagen. En over een bijzondere kat en de gluiperige directeur van een rariteitenkabinet. Zoals dat bij sprookjes hoort, werkt het verhaal toe naar een heerlijk ‘ze leefden nog lang en gelukkig’-einde. Maar dan natuurlijk net even anders. DiCamillo bewijst opnieuw dat ze tot de beste kinderboekenschrijvers van de huidige generatie behoort.
